Klein Wonen Magazine Editie 2

Schrijfster Ibolya Moór over de hobbelige weg naar haar droomhuisje
Maximaal pionieren om kleiner te wonen
In het Almeerse Oosterwold kunnen bewoners er zonder veel bemoeienis van de gemeente vrolijk op los pionieren met de bouw van hun eigen woonomgeving. Een droomkans voor velen, maar wel een met veel haken en ogen. Ibolya Moór en haar partner storten zich in 2016 in het avontuur en wonen nu vrij in het groen. De Almeerse schrijfster schetst speciaal voor Klein Wonen Magazine eigenhandig de hobbelige weg naar haar droomhuisje.
Het is juni 2015. Ons avontuur begint. We wonen in een rijtjeshuis in Almere Haven, maar voelen een sterke behoefte aan wat meer ruimte rondom ons huis. Liever kleiner en vrijer wonen dan hier blijven. Vanuit deze behoefte ga ik kijken naar wat er allemaal mogelijk is op dat gebied, waarbij ik via het internet op het fenomeen tiny house stuit. Op dat moment komt deze nieuwe woontrend net overwaaien vanuit Amerika met als doel: goedkoper, vrijstaand en kleiner wonen. Vervolgens lees ik dat de Tiny House Beweging in Almere een mogelijkheid ziet om in het gebied van Oosterwold te gaan bouwen. Dat is geweldig, want bijna nergens anders mag je deze woningen bouwen. Mijn partner vind echter de tiny houses te tiny, maar de interesse in Oosterwold is gewekt.
Op een mooie dag in juni stappen we op de motor en rijden naar Oosterwold, dat naast Almere-Hout ligt. Ondertussen heb ik het concept van wonen in Oosterwold goed bekeken en het fascineert mij. Dit concept houdt in dat het opzetten van een eigen levensomgeving bij de burger zelf wordt neergelegd. De gemeente doet veel stappen terug en er wordt een groot beroep op zelfbestuur en creativiteit gedaan. Tevens heb je als particulier de mogelijkheid om de regie over je project in eigen hand te houden. Voorwaarde is wel dat je op 50% van je land landbouw gaat uitvoeren. Met andere woorden wij zouden dan stadslandbouwboeren worden. Leuk! Al met al is dit onze kans om eens buiten de gebaande paden van de gemeente en projectontwikkelaars aan de gang te gaan, hetgeen natuurlijk kostendrukkend werkt. Op deze manier is het wellicht mogelijk om onze droom te realiseren: een vrijstaande Zweedse woning.
Het is vervolgens een heel proces dat wij moeten doorlopen. Stap 1 is het maken van een afspraak bij de gebiedsregisseur. Op deze afspraak moeten wij maanden wachten, omdat een nieuwe gebiedsregisseur pas in januari 2016 haar intrede doet. De huidige is aan het afbouwen en maakt geen afspraken meer met nieuwkomers in Oosterwold. Bij het gesprek met de nieuw aangetreden gebiedsregisseur, Ivonne de Nood, zetten wij gelijk de groene stip op de door ons gewenste woonplek. Door naar stap twee: het aanleveren van een ontwikkelingsplan. Deze moet uiterlijk binnen drie maanden na het zetten van de stip bij het team Oosterwold binnen zijn. Hierin komt de mate van zelfontwikkeling duidelijk naar voren, want de weg, riolering en energievoorzieningen moeten wij zelf realiseren. Ons plan wordt goedgekeurd en zo kunnen we door naar stap drie: het ondertekenen van de intentieverklaring. Tevens moeten wij nog een extra stap nemen, namelijk het schrijven van een bestemmingswijziging. Deze moet, in ons geval, ingeleverd worden voor december 2016, teneinde de toen geldende grondprijzen te waarborgen. Het is een hele klus, maar het lukt ons om alle stappen binnen de tijd af te ronden. Feest!
In de tussentijd hebben wij ook alle benodigde onderzoeken laten uitvoeren, zoals het archeologisch en ecologisch onderzoek en zijn wij op jacht gegaan naar de juiste woning. Kleiner wonen, maar wel met leefruimte om ons heen. Mooi compromis vinden wij zelf. Omdat wij zelf de opdrachtgevers zijn is het een tijdrovende klus. Dagelijks zijn wij ermee bezig. Het valt ook niet mee om als particulier voet aan de grond te krijgen in de bouwwereld, veel bedrijven willen niet met ons samenwerken. Daardoor is het een lange zoektocht om het juiste bouwteam samengesteld te krijgen.
Een volgende hobbel is dat banken, de bouwwereld en de gemeente er niet op ingericht zijn hoe ze nu de zaken met betrekking tot Oosterwold aan moeten pakken. Daarom blijkt het een hele kunst om dingen voor elkaar te krijgen. Elke kleine overwinning vieren we dan ook. Dus feest als wij onze anterieure overeenkomst mogen ondertekenen en onze vergunningsaanvragen mogen indienen. Ook dit proces blijkt langer te duren dan gepland. We krijgen te maken met vertraging op vertraging. De geplande start van de bouw in mei, vindt uiteindelijk pas eind september 2017 plaats. Daarna begint een marathon van werkzaamheden. Deze moeten nauwkeurig op elkaar afgestemd worden, omdat alles in tijd gecomprimeerd moet worden. Ook is er nog niets aangelegd door de nutsbedrijven, zodat we ons huis met behulp van een aggregaat moeten bouwen. Het is een hectische periode. We slapen zelfs op de bouwplaats teneinde geen reistijd te verliezen, want tien weken later moeten wij ons huis in Almere-Haven opleveren. Daarnaast is het een handige oplossing voor de bewaking van onze bouwmaterialen. Wij zijn de eersten in de straat die gaan bouwen en er is dus nog niemand anders die een oogje in het zeil kan houden.
Wij hebben de nieuwe woning casco laten bouwen en het is nog lang niet af als we besluiten om er toch al te gaan wonen. Het is best wel afzien zo zonder elektriciteit, water, deuren, badkamer, slaapkamer en een Dixie-toilet buiten, terwijl het hard vriest en sneeuwt. Elke dag is het benzine halen voor de aggregaat, maar ook water halen en de was uitbesteden zijn nieuwe bezigheden voor ons. Bijkomend voordeel is dat we al deze voorzieningen nu des te meer waarderen!
Naast deze minder gemakkelijke ervaringen zijn er ook een groot aantal pluspunten te noemen. Het is namelijk geweldig om de eerste bewoners van onze straat te zijn. Buiten is het desolaat, maar binnen heerlijk warm. We hebben enorm leuke ervaringen daardoor, zoals met de zaklantaarn de hond uit laten, omdat er geen straatlantaarnpalen zijn. Kijkend naar de sterren, die daardoor zo duidelijk zichtbaar zijn en de ontmoetingen met de vos, die met zijn oogjes ons vanuit het bos van de overkant scherp in de gaten houdt. Ik kan er een boek over schrijven. Het is dat ik er al een begonnen ben, maar wellicht een mooi onderwerp voor mijn volgende.
Nu ruim een half jaar later, zijn we nog steeds niet klaar met alles. Er moet nog geschilderd en afgewerkt worden. Het landbouwproject kan pas volgend jaar opgestart worden in verband met het opnieuw leven in de grond aanbrengen door middel van gras zaaien. Al hebben we wel al wat tomaten- en paprikaplanten. Verder zijn we nog steeds keuzes aan het maken welke spullen we wel of niet houden. Het grote voordeel van kleiner wonen is dat je geen overdosis aan spullen meer hebt. Je maakt heel bewust keuzes welke zaken aan je geluk bijdragen en welke je eigenlijk alleen nog maar als ballast ervaart. Ook heb je geen ruimte meer om veel aankopen te doen, wat zeker bijdraagt aan een bewust koopgedrag.
Conclusie: Om een project als dit tot een goed einde te brengen heb je een flinke dosis flexibiliteit, doorzettingsvermogen, geduld, humor en zelfontwikkeling nodig. Maar dan kan je wel het maximale uit je beschikbare budget halen. In ieder geval hebben wij op deze manier ons droomhuis kunnen realiseren en is het uiteindelijke maar ietsje duurder dan onze oude tussenwoning. En van onze keuze om kleiner te gaan wonen hebben wij geen spijt. Het voelt lichter en rustiger.
 
 
Gedicht Oosterwold
Ibolya schreef over de hobbelige weg naar haar droomhuisje ook een gedicht. Voor Klein Wonen Magazine draagt zij deze exclusief voor in bovenstaande video. Druk op play!
 
Ibolya Moór is een gedreven persoon, die zichzelf nog wel eens voorbij wil lopen. Jeugdtrauma’s en lichamelijke ongemakken maken haar leven niet altijd gemakkelijk, maar opgeven komt niet in het woordenboek van de Hongaarse voor. Wel veel andere woorden, die zij gebruikt om het bijzondere verhaal van haar familie te vertellen in haar binnenkort te verkrijgen boek De Vloek van de Hongaarse familie Moór. Daarnaast deelt zij graag haar ervaringen om anderen te helpen inzien dat je je leven zelf kunt sturen. Dit doet Ibolya op sociale media en haar website via blogs, vlogs en gedichten. En zij is apetrots, dat zij als selfmade projectontwikkelaar haar droomhuis heeft gebouwd.